AIRPLANE ETIQUETTE: มารยาทบนเครื่องที่คุณรู้ (แต่ไม่ทำ)

ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ…

เพราะไม่ว่าคุณจะนั่งโบอิ้ง 787 ลำใหญ่ หรือ Airbus รุ่นล่าสุด First Class หรือ Low Cost Airline ‘มารยาท’ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคาหรือหมายเลขที่นั่ง ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร แต่พฤติกรรมท่านบอกอะไรหลายอย่างได้ แต่เอาเถอะ ทั้งๆ ที่รู้ ไฟลท์ถัดไปคุณก็ยังจะเจอ(หรือทำ) อะไรแบบนี้อยู่ดี

Jack Nicholson

>> ถ้าคุณไม่มีเบบี๋ หรือชราภาพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องรีบ รอเรียกคิวตามประกาศแถวที่นั่งแล้วชีวิตจะง่ายขึ้น

>> กระเป๋าหิ้วขึ้นเครื่อง ไม่ต้องบอกก็ควรสำนึกเองว่าใหญ่ไปมันเกะกะ เปลืองที่และไม่ใช่หน้าที่ของสจ๊วตหรือแอร์ที่ต้องคอยยกให้ เอาง่ายๆ ถ้าคุณแบกเองยังไม่ไหว แม้ต้องจ่ายเงินเพิ่มโปรดโหลดไปซะ

>> “เทิร์น-ออฟ-ยัวร์-เซล-โฟน” คือ ปิดมือถือ “ฟาส-เทน-ยัว-ซีท-เบลท์” คือ รัดเข็มขัดนิรภัย บอกอีกครั้งเห็นหลายคนไม่เข้าใจ

arm rest

>> ที่วางแขนสำรองไว้ สำหรับคนนั่งกลาง อย่าคิดว่ามาก่อนได้ก่อน หรือมาหลังแต่กูจะเอา คนนั่งกลางไม่มีโอกาสพักพิงเหมือนคนริมหน้าต่าง หรือยืดแขนขาได้สุดเท่าคนริมทางเดิน เพราะฉะนั้น ให้เขาเถอะครับ ยกเว้นพวกเปลี่ยนที่วางแขนเป็นที่วางตีน อันนั้นวางสวนกลับไปหน่อยก็ดี

>> ถ้ารู้ตัวเป็นคนลุกบ่อย เดี๋ยวฉี่ เดี๋ยวขี้ เดี๋ยวเดินไปหลีแอร์ท้ายเครื่อง อย่าให้ธุระของคุณลำบากชาวบ้าน ทราบใช่ไหมครับที่นั่งติดทางเดินมันจองได้แต่เนิ่นๆ อ่อ แล้วเวลาลุก ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องเอามือไปโน้มเบาะด้านหน้า จะโน้มไปเพื่อ?

“เทิร์น-ออฟ-ยัวร์-เซล-โฟน” คือ ปิดมือถือ “ฟาส-เทน-ยัว-ซีท-เบลท์” คือ รัดเข็มขัดนิรภัย บอกอีกครั้งเห็นหลายคนไม่เข้าใจ

>> คุยเสียงดังบนเครื่อง มันน่ารำคาญพอๆ กับเสียงเด็กร้องไห้ ต่างกันตรงที่เด็กส่วนใหญ่มันไม่รู้เรื่องอะไร(ในกรณีที่พ่อแม่มันพยายามแล้ว) ส่วนผู้ใหญ่โตพอที่จะเบาเสียงหรือหุบปากไว้คุยบนพื้นดิน

>> เวลานอน ไม่ว่าไฟลท์สั้น ไฟลท์ยาว หมอนรองคอสำคัญกันเบียดเบียน หากลืม กางโต๊ะหน้าแล้วฟุบนอนไปซะ วิธีนี้ป้องกันการตื่นมาแล้วพบว่า นี่น้ำลายกูกำลังไหลบนไหล่ใครวะเนี่ย

>> หากมีธุระส่วนตัวต้องจัดการ นู่น! เดินไปห้องน้ำ อย่าเรอ ตด หรือแคะฟันให้สสาร มวลสารกระทบผู้โดยสารร่วมสองร้อยชีวิตที่ไม่รู้เรื่องแต่ต้องร่วมชะตากรรม

tl-horizontal_main

>> การดื่มบนเครื่อง ควรพิจารณาว่าตัวเองตับแข็งระดับใด สปาร์คกลิ้ง วิสกี้ หรือไวน์ อาจทำให้คุณโดนส่งกลับประเทศเอาง่ายๆ ไม่มีใครรักคุณเท่าฟ้า มีแต่ตำรวจรอเจอหน้าที่ท่าอากาศยาน

>> หน้าจอที่เบาะหน้า ของทุกคนเหมือนกัน ไม่มีของใครใหญ่กว่า หรือชัดกว่า และต่อให้หนังที่คนข้างๆ ดูจะมันแค่ไหน เรื่องนั้นคุณก็มี ไม่ต้องชะโงกหน้า หรือกระซิบถามว่า “พระเอกจะรอดไหมครับ ?”

>> เปิดขนม นม โยเกิร์ต ด้วยความระมัดระวัง คุณคงเข้าใจความรู้สึกเวลามันกระเด็นใส่ดี

ไม่มีใครรักคุณเท่าฟ้า

>> ซักรองเท้าก่อนขึ้นเครื่อง ไม่ว่าจะถอดหรือไม่ ทาดิโอดอร์แรนท์ก่อนขึ้นเครื่อง แม้ว่าไม่ได้ทำอะไรก็ตาม (ขอร้องเถอะ)

>> “ไอบินมากรุงเทพฯ รอบที่สิบแล้ว บ้านยูว์อากาศดีมาก อาหารก็เยี่ยม แต่ไม่มีอะไรสู้ซอยคาวบอยได้เลย เป็นไง ทีเด็ดร้านไหน?” ไม่มีใครถาม ไม่ต้องถาม ไม่ต้องเล่า คุณผูกมิตรกับเพื่อนร่วมทางคนข้างๆ ได้ แต่โปรดดูอาการ ไม่ใช่ทุกคนจะมาหาเพื่อนที่ความสูง 35,000 ฟุต

>> ให้เกียรติแอร์(มากๆ) และสจ๊วต(ตามสมควร) ผู้คอยบริการคุณ ดูแลประชากรหลากเผ่าพันธุ์บนเครื่องไม่ใช่เรื่องง่าย พูดขอบคุณกลับไปบ้างคงไม่ลำบากอะไร ยิ่งเจอแอร์สาวบริการดีนี่อดใจไม่ไหว เอางี้ ก่อนเครื่องแลนด์ เรียกเธอมาใกล้ๆ แสร้งทำเป็นออร์เดอร์ลิปสติกชาแนลปลอดภาษีซักเซ็ท รูดวีซ่า เมื่อเธอถือของมาก็แค่บอกว่า “คุณเก็บไว้นะครับ” แล้วเตรียมเคลียร์กับเมียเมื่อสลิปถึงบ้านคุณ

960

Have a safe fight .. I mean flight.

Photos: Daniel Fishel / Thrillist Travel