HELLO STRANGER! ศิลปะ คนแปลกหน้า และม้วนกระดาษแห่งความหวัง

นั่นใครหนะ

ศิลปะไม่จำเป็นต้องอยู่แค่ในหอศิลป์ พิพิธภัณฑ์ หรือแขวนตามฝาบ้านรัฐมนตรีราคาร้อยล้าน จะยากดีมีจนศิลปะมันอยู่ของมันได้ทุกที่ เหมือนอย่าง ‘ม้วนกระดาษแห่งความหวัง’ (The Positivity Scrolls) ที่ ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล ใช้เวลากว่า 5 ปี บันทึกภาพใบหน้าโฮมเลสตามบาทวิถีในนิวยอร์กลงบนความว่างปล่าวทอดยาวเป็นเรื่องราวเฉพาะบุคคล

_N0R9723

“ผมไม่ต้องการขาย ผมต้องการให้คนได้เห็น” ก็จริงตามนั้น เฮียนำทองเจ้าของ Numthong Gallery ผู้ดึงงานศิลปะที่ศิลปินเข้าไปเล่นกับความรู้สึกของชีวิตคนข้างถนนตอบเมื่อผมถาม จัดแสดงงานแบบนี้นี่ได้อะไร

ม้วนกระดาษแห่งความหวัง_ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล 3

ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ที่นิวยอร์คก็เพื่อลับพู่กันให้คมด้านศิลปะ และก็ตามอารมณ์ศิลปินคือค้นหาประสบการณ์ควบแรงบันดาลใจ

_N0R0649

ปี 2013  ไพโรจน์ย้ายไปอยู่ซานฟรานซิสโกเพื่อศึกษาต่อ ซึ่งระยะทางระหว่างบ้านและมหาลัย’ ออกจะไกล ทำให้เขาเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวมากมายโดยเฉพาะผู้คนไร้บ้าน เขาสนใจและเริ่มต้นวาดชีวิตของโฮมเลสเหล่านั้นด้วยการค่อยๆ เริ่มพูดคุย ถามที่มาของการมาอยู่ที่นี่ สาเหตุที่เป็นแบบนี้ ด้วยข้อกำหนดของเวลาที่จำกัด ทำให้งานของไพโรน์เกิดอารมณ์ความรู้สึกและความน่าสนใจของฝีแปรงที่มั่นใจและฉับไว

ม้วนกระดาษแห่งความหวัง_ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล 2

ไพโรจน์อิ่มตัวกับการใช้ชีวิต 1 ปีในซานฟราน แต่สิ่งที่คงดำเนินต่อคือแนวคิดในการเขียนผู้คนที่มีเรื่องราวของตนเองตามท้องถนน เขากลับมาอยู่นิวยอร์คอีกครั้ง พร้อมกระดาษม้วนใหญ่และความหวัง หอบมันไปทุกที่จนเกิดความคิดช่วยคนไร้บ้านให้มีรายได้ด้วยการเขียนรูปขนาดใหญ่เพื่อให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาสนใจโฮมเลสเหล่านั้นและช่วยเหลือด้วยเงินจำนวนเล็กน้อยก็ยังดี

FullSizeRender-12

ด้วยความชัดเจนของเรื่องราว งานของเขาจึงทั้งหม่น ทั้งดึงดูด และที่สำคัญหยุดคนให้ดูได้ โดยไพโรจน์ได้ตั้งชื่อโครงการนี้ว่า “ The Positivity Scrolls ” หรือ “ม้วนกระดาษแห่งความหวัง” นั่นเอง

ม้วนกระดาษแห่งความหวัง_ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล

และถ้าคุณอยากไปชมงานที่ว่าด้วยตา อยู่เฉยๆ จะดีกว่าเพราะมันจบไปแล้ว แต่งานดีอื่นๆ ยังมี ติดตามได้ที่ Numthong Gallery